بهبود تغذیه پرورش دهنده و ارتقای کیفیت جوجه‌ها.

برای اینکه جوجه‌ها بتوانند پتانسیل ژنتیکی خود را کاملاً به نمایش بگذارند، این که آیا جوجه‌ها خودشان در بهترین حالت قرار دارند یا خیر یک پایه بسیار مهم است. برای تولید موفقیت‌آمیز مرغ گوشتی، یک-جوجه‌های یک‌روزه باید وزن تولد خوب، ذخایر تغذیه‌ای کامل، شرایط سلامت خوبی و عملکرد ایمنی بی‌نقص داشته باشد. با این اساس، و سپس فراهم کردن جوجه ها با محیط مناسب پرورش و سطح تغذیه ای، عملکرد تولید مرغ‌های گوشتی تجاری می تواند به بهترین نتایج دست یابد.
رشد و تکامل جنین‌ها و جوجه‌ها به‌طور کامل به ذخایر مواد مغذی تخم مرغ‌های پرورشی بستگی دارد، بنابراین وضعیت فیزیولوژیک جوجههای تازه متولد شده تا حد زیادی تحت تأثیر سطح تغذیه ای مرغهای پروری قرار می‌گیرد.

با نگاهی به تغذیه پرورش‌دهنده، مشکل غذایی پرورش دهندگان مرغ گوشتی باید شامل دو جنبه باشد: محتوی مواد مغذی مختلف در غذا و میزان مصرف خوراک توسط پرورش دهنده. این دو جنبه باید به تعادل خوبی دست یابند تا اطمینان حاصل شود که مصرف روزانه مواد مغذی مرغ ها دقیق است. باید از یک چیز آگاه باشیم: هزینه تغذیه هر جوجه تولید شده توسط فراهم کردن غذای با کیفیت بالا برای پرورش دهندگان در مقایسه با هزینه کل تغذیه‌ای که صرف تولید هر مرغ گوشتی. می‌شود، بسیار پایین است. کالینی (2006) محاسبه کرد که هزینه تغذیه هر جوجه تولید شده توسط پرورش‌دهندگان تنها 7 درصد از هزینه غذای مورد نیاز برای تولید یک مرغ گوشتی 2٫5 کیلوگرم است. این موضوع به خوبی اهمیت ارزش تغذیه‌ای خوراک پرورش دهنده را نشان می‌دهد.

سطح تغذیه‌ای خوراک پرورش دهنده مرغ گوشتی

هنگامی که متخصصان تغذیه در مورد مواد غذایی مرغ‌های پرورشی فکر می‌کنند، باید به هر یک از اجزای مغذی این غذاها توجه ویژه‌ای داشته باشند. بگذارید ابتدا در مورد پروتئین صحبت کنیم. بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که میزان پروتئین در تغذیه طی دوره تخم‌گذاری بر وزن نوزادان جوجه‌ها و عملکرد نهایی مرغ گوشتی تأثیر می‌گذارد. یک رابطه علت و معلول واضحی بین محتوای پروتئینی تغذیه پرورش دهنده و وزن نوزادان جوجه‌ها وجود دارد.

با توجه به این وضعیت، وقتی انرژی تغذیه پرورش دهنده 2750 کیلوکالری/کیلوگرم است، بهترین سطح پروتئین تغذیه‌ای باید 15 درصد باشد. باید به یاد داشته باشیم که این سطح پروتئین مطلوب است، نه پایین‌ترین سطح. محتوای پروتئین بالا و پایین تغذیه پرورش دهنده نیز برای گله مضر است، به ویژه زمانی که محتویات پروتئین بسیار بالا باشد، نرخ لقاح کاهش خواهد یافت. علاوه بر این، باید به کیفیت پروتئین موجود در تغذیه نیز توجه داشته باشیم. متخصصین تغذیه باید اطمینان حاصل کنند که منابع پروتئینی با کیفیت بالا در غذا استفاده می‌شود و آمینو اسیدها باید متوازن باشند.

تأثیر سطح انرژی در تغذیه پرورش دهنده بر کیفیت مرغ به اندازه مطالعه پروتئین کامل نیست. با مراجعه به اطلاعات گوناگون، بهترین میزان مصرف انرژی مرغ‌های پروری 440-480 کیلوکالری/پر در روز است و کیفیت جوجه‌ها نیز از این نظر عالی است. این مقدار معادل مصرف 160-175 گرم پر در روز و انرژی 2750 کیلوکالری/کیلوگرم خوراک است.

هنگام در نظر گرفتن انرژی تغذیه، ما باید به محتوای چربی در غذا توجه داشته باشیم، به ویژه تقاضای برخی اسیدهای چرب اشباع نشده مانند اسید لینولئیک. این اسید چرب ضروری برای یکپارچگی غشای سلولی، عملکرد ایمنی و رشد طبیعی جنین لازم است و مستقیماً بر کیفیت نسل بعدی جوجه‌ها تأثیر می‌گذارد. در تولید واقعی، مقدار چربی اضافه شده به تغذیه باید در سطح پایینی نگه داشته شود و تا جایی که ممکن است چربی اشباع نشده افزوده شود.

مواد معدنی به ویژه کلسیم، فسفر، سدیم، پتاسیم، منگنز و کلر در شکل‌گیری پوسته تخم مرغ نقش دارند و کیفیت آن را بهبود می‌بخشند و از این رو کیفیت تخم‌ها و جوجه‌ها را افزایش می‌دهند. تغییرات در سطوح فسفر مادر می‌تواند بر محتوای خاکستر در استخوان‌های جوجه‌هایی که از مرغهای اولین باردار به دنیا آمده‌اند، تأثیر بگذارد. بنابراین، سطح مناسب فسفر باید در تغذیه پرورش دهنده فراهم شود تا از سلامت استخوان ها در مراحل اولیه رشد و توسعه جوجه‌ها اطمینان حاصل شود. برای مطالعه مواد معدنی در تغذیه، مهمترین چیز این است که چه نوع فرم مؤثری از ترکیبات استفاده می‌شود تا توانایی مادر را برای انتقال این مواد به بافت‌ها، تخم و جنین بهبود بخشد. در حال حاضر، بیشتر آنها بر روی پژوهش درباره آنتی‌اکسیدان‌ها و نقش سلنیوم متمرکز هستند. سلنیوم-متیونین می‌تواند ظرفیت آنتی‌اکسیدانی ویتامین E، تخم مرغ‌های پرورشی، جنین‌ها و جوجه‌ها را تا 10 روزگی افزایش دهد. مصرف مکمل ترکیب روی-متیونین و منگنز-آمینواسید می‌تواند میزان ایمنی و بقای جوجه‌ها را افزایش دهد.

جدول 1: تأثیر برخی مواد معدنی بر عملکرد تولید نوزادان.

ویتامین‌ها در فرایندهای اصلی سوخت و ساز بدن دخیل هستند و بخشی از رشد جنین را تشکیل می‌دهند. بنابراین، کمبود این مواد مغذی در تغذیه تأثیر منفی بر عملکرد خود پرورش دهنده و نسل بعدی خواهد داشت. ویتامین‌ها تنها حدود 4 درصد از کل هزینه تغذیه را تشکیل می‌دهند. بنابراین، کاهش سطح ویتامین‌های تغذیه بسیار بی‌حوصله است. اطلاعاتی در مورد رابطه بین نیازهای ویتامینی پرورش دهندگان مرغ گوشتی و عملکرد نسل بعدی وجود ندارد. بیشتر نیازهای ویتامینی پرورش‌دهندگان در زمان مناسب تأمین می‌شود، زیرا عملکرد پرورش دهندگان به طور مداوم بهبود می‌یابد.

بر اساس داده‌های مربوطه، ویتامین E در میان ویتامین‌های محلول در چربی بیشترین تأثیر را بر عملکرد تولید مثل نوزادان دارد. به‌طور کلی در تولید واقعی، تغذیه باید 100 میلی‌گرم/کیلوگرم ویتامین E داشته باشد.

برای پرورش دهندگان جدید، افزایش سطح ویتامین در تغذیه ارزش تجاری بسیار مهمی برای بهبود عملکرد نوزادان دارد. آزمایش‌های داخلی و میدانی ثابت کرده‌اند که افزایش محتوای ویتامین در تغذیه پرورش دهنده (به ویژه ویتامین‌های B و E) می‌تواند نرخ زنده ماندن و رشد زودهنگام و توسعه نوزادان را بهبود دهد. بنابراین، محتوای ویتامین در تغذیه پرورش دهنده باید اطمینان حاصل کند که محتویات ویتامین تخم مرغ تولید مثل به بالاترین استاندارد برسد.

اثر میزان تغذیه بر کیفیت جوجه ها در پرورش مرغ گاو

اگر در مراحل اولیه تولید، مرغ‌های پرورشی به اندازه کافی تغذیه نشوند، این امر تأثیر بیشتری بر کیفیت جوجه‌ها خواهد داشت. نرخ تولید تخم‌مرغ پرورش‌دهندگان پدر و مادر امروزی بسیار سریعتر از گذشته افزایش یافته است، و فاصله تخمگذاری مرغ‌ها در این مرحله نیز نسبتاً کوتاه است. بنابراین، اگر پرورشگاه‌های تازه افتتاح شده به اندازه کافی تغذیه نشوند، انتقال مواد مغذی را تحت تأثیر قرار خواهد داد. در تخم‌های پرورشی، مرگ و میر جنین‌های بعدی افزایش می‌یابد و جوجه‌ها از نظر سلامت و یکنواختی ضعیف هستند. لیسون در سال 2004 یک آزمایش تغذیه بر روی پرورش‌دهندگان مرغ گوشتی انجام داد: به پرورش دهندگان جدید با نرخ‌های مختلف خوراکی 140 تا 175 گرم غذا داده شد. با افزایش میزان تغذیه، وزن جمعیت مرغ نیز افزایش می‌یابد و تخم‌مرغ وزن هیچ تأثیری آشکار ندارد، اما وزن جوجه‌ها تحت تاثیر مقادیر مختلف غذا قرار می‌گیرد. (جدول 2 را ببینید)

نکته:

•تغذیه پرورش دهندگان بر کیفیت جوجه ها و عملکرد مرغ‌های گوشتی تاثیر می گذارد.
•بهبود سطح تغذیه پرورش دهندگان می‌تواند عملکرد مرغ گوشتی را افزایش دهد.
•باید سطوح تغذیه ای مناسب و پایدار را برای پرورش دهندگان فراهم کند.
•مقدار تغذیه مناسب را بر اساس نیازهای فیزیولوژیک پرورش دهندگان، نرخ تولید تخم‌مرغ و وزن بدن تعیین کنید.

در خاتمه می توانم بگویم که

نتایج پژوهش نشان داد که رابطه علت و معلولی قوی بین تغذیه پرورش دهنده، کیفیت جوجه و عملکرد تولید وجود دارد. بنابراین، مهم نیست که در مراحل اولیه پرورش مرغ یا در طول کل دوره تخم‌گذاری باشد، متخصصان تغذیه باید فرمول غذایی صحیح را برای غذا تهیه کنند و کارکنان مدیریت پرورشگاه نیز باید مقدار مناسبی از خوراک را به جوجه‌ها بدهند.