نکات اصلی کنترل تغذیه در چرا مرغ تخم‌گذار
تولید مثل مرغ‌های تخم‌گذار نیاز به انرژی تغذیه‌ای بیشتری دارد. در طول دوره چرا، کشاورزان باید تغذیه کافی برای مرغ‌های تخم‌گذار فراهم کنند تا مصرف روزانه انرژی آن تضمین شود.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که استفاده از تنظیمات تغذیه‌ای برای کاهش رفتار تهاجمی مرغ‌ها، تولید تخم‌مرغ روزانه و نرخ زنده ماندن مرغ را حداقل 10 درصد افزایش می‌دهد. بر اساس محاسبات محافظه کارانه قیمت‌های بازار فعلی، اقدامات کنترل تغذیه می‌تواند سود مرغ‌های تخم‌گذار را حداقل 20٪ افزایش دهد؛ بنابراین، هنگام فرمول‌بندی استراتژی‌های مدیریت برای چریدن مرغ‌های تخم‌گذار نیز باید اقدامات کنترل غذائی در نظر گرفته شود.
1. آیا انرژی برای تولید یا استرس مورد استفاده قرار می گیرد؟
مرغ‌هایی که سطح رفاه ضعیفی دارند، انرژی بیشتری برای پاسخ به عوامل استرس زا مصرف خواهند کرد و در نتیجه میزان انرژی مورد نیاز برای تبدیل شدن به عملکرد تولیدی کاهش خواهد یافت. به دلیل میزان بالای فعالیت مرغ‌های علفخوار (لومو و همکاران، 2004)، مرغ‌ها تقاضای بیشتری برای انرژی غذایی دارند که نیازمند برآورده کردن این فعالیت‌ها با فراهم آوردن انرژی غذایی بیشتر یا مصرف بخشی از آن برای تولید است.
دوم، پروتئین خام در رژیم غذایی را تنظیم کنید تا رفتار پرخوری کاهش یابد.
مصرف تخم مرغ‌های علفخوار در اروپا به تدریج افزایش می‌یابد و مرغ‌های گوشتی علفخوار و ارگانیک نیز بسیار قابل بازاریابی هستند. لازمه اروپایی برای پرورش مرغ‌های علفخوار این است که به آن‌ها اجازه داده شود تا در فضای باز رشد کنند. این موضوع یک مسئله تغذیه ای را مطرح می کند، و عرضه غذایی باید با نیازهای تغذیه‌ای مطابقت داشته باشد. از سوی دیگر، چرای مرغ در فضای باز با عوامل زیادی مانند مقدار و کیفیت مواد مغذی دریافت شده از علفزارها آسیب می‌بیند. مواد مغذی که علفزارها می‌توانند به مرغ‌ها بدهند بسیار محدود است، فقط مقداری سلولز و ویتامین. مرغ‌ها می‌توانند مقداری پروتئین را از خوردن حشرات به دست بیاورند، اما اگر پروتئین حیوانی به رژیم غذایی اضافه نشود، تعیین این که آیا مرغ میزان کافی پروتئین با کیفیت بالا بدست آورده است یا نه دشوار خواهد بود.
تأثیر پروتئین غذایی بر رفتار پرخیزش ممکن است به دلیل تأمین ناکافی پروتئین یا آمینو اسیدهای خاص باشد، یا بستگی به نوع پروتئین تغذیه شده دارد. تغذیه با رژیم‌های کم پروتئین و بیش از حد پروتئین گیاهی ممکن است منجر به دریافت ناکافی یا تأمین پایین پروتئین شود. رفتارهای نوک‌زنی مرتبط با علف‌های هرز در مرغ‌های تخم‌گذار رخ می‌دهد. کمبود پروتئین به شدت با رفتار پرچیدن در ارتباط است (Ambrosserl و Petersen، 1997). مصرف پروتئین نسبت به مرغ‌ها کمتر است و در مقایسه با رژیم‌های پرپروتئین، کم‌مصرف‌تر می‌باشد. میزان مرگ و میر پرهای جوجه‌ها بسیار بالا است. علاوه بر این، پرهای مرغ با مصرف ناکافی از آمینو اسیدهای غذایی به درستی رشد نمی‌کنند و مستعد گزش پر هستند. در واقع، مرغ‌هایی که از نظر میزان آمینو اسید مورد نیازشان را ندارند پرهای خود را می‌برند و نرخ مرگ و میر حاصله بالاتر است (vanKrimpen et al., 2005).
اگرچه تجربه کشاورزی نشان می‌دهد که تغذیه با پروتئین گیاهی زیاد باعث افزایش شیوع گزش می‌شود، اما هیچ اطلاعات تجربی برای حمایت از این موضوع وجود ندارد. یک مطالعه انجام شده توسط ریچارد و هارتراغ (2003) نشان داد که مرغ‌هایی که تنها پروتئین گیاهی تغذیه می‌شدند، میزان مرگ‌ومیر بالاتری نسبت به کسانی داشتند که پروتئین حیوانی تغذیه‌شده بودند. McKeegarn و همکاران. (2001) مشاهده کردند که مرغ‌های پشتیبان تغذیه شده با پروتئین گیاهی نسبت به مرغ‌هایی که با آرد ماهی تغذیه‌شده بودند، بیشتر پرهای خود را می‌شکافتند. واضح است که هنگام تغذیه مرغ‌ها با سطوح یا انواع مختلف پروتئین، عوامل زیادی وجود دارد که باعث رفتار پرخیز ناهمگون و پاسخ تولید می‌شود، از جمله نژادهای مرغ، نوع رژیم غذایی و شرایط آزمایش. با این حال، مطالعات فوق شواهد محکمی را ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد رفتار پرخیزشی تحت تأثیر تأمین پروتئین غذایی است.
3. اثر فیبر غذایی بر رفتار جوجه کشی مرغ
پژوهش Esnail (1997) نشان می‌دهد که یک رابطه مستقیم بین محتوای فیبرهای غذایی و شیوع پرخیزشی و مرگ و میر مرتبط با آن وجود دارد. به طور کلی با افزایش میزان فیبر در رژیم غذایی، بروز پرخواری کاهش می‌یابد. به نظر می‌رسد فیبرهای نامحلول نقش بسیار مهمی در تغییر غیرمستقیم رفتار مرغ‌ها دارند. فیبرهای نامحلول رقیق‌کننده‌های غذایی هستند. آن‌ها هیچ تأثیری بر تغذیه مرغ‌ها ندارند، اما نقشی سریع در پر کردن روده مرغ‌هایشان دارند. بنابراین، وقتی مرغ‌ها رژیم غذایی غنی از فیبرهای نامحلول را مصرف می‌کنند، زمان بیشتری برای تغذیه می‌گذرانند و به این ترتیب مشکل نیش زدن پرها کاهش پیدا می‌کند: Huber-Eicher and wechsler (1998) فکر می‌کنند که مرغ ها پول زیادی برای شکار کردن خرج می‌کنند. رفتار نیش زدن به مرغ‌های دیگر نیز کاهش می‌یابد. هارتینل و همکاران (Hartinl et al.) (2002) معتقد بودند که فیبرهای غیر شوخی‌آمیز رژیم غذایی رفتار کوبیدن و کوبیده شدن پرها را در مرغ‌های تخم‌گذار کاهش می‌دهد، که نشان می‌دهد فیبر غیر شوخ‌طبعی یک معیار مهم تنظیمی رژیم غذایی برای حل رفتار پرک زدن است. هارجی و همکاران (Harci et al.) (2003) تأیید کردند که تغذیه با رژیم غذایی غنی از فیبر به مرغ‌های تخم‌گذار باعث کاهش وقوع بیماری‌های قلبی عروقی می‌شود. “off-slot” و افزایش فعالیت تغذیه ای.
اگرچه ممکن است پاسخ ساده ای برای این سوال که چطور فیبرهای غذایی بر رفتار تأثیر می گذارد وجود نداشته باشد، اما به دلیل نیاز به تغذیه متوازن، سطوح بالای فیبر در رژیم غذایی مرغ ها را وادار خواهد کرد تا زمان بیشتری را صرف خوردن کنند تا بتوانند نیازهای انرژی خود را تأمین کنند. مطالعات نشان داده‌اند که وقتی مرغ‌های تخم‌گذارها رژیم غذایی حاوی سطوح بالای فیبر را مصرف می‌کنند، مرگ و میر مرتبط با پرخراش کاهش می‌یابد. تأمین پروتئین کافی و سطوح بالای فیبر برای مرغ‌ها امکان‌پذیر است، زیرا حیوانات تا زمانی که نیازهایشان برآورده شود می‌خورند. با این حال، نیاز به فیبر نیز باید با سایر مواد مغذی تعادل داشته باشد.
چهارم، طرح ریزی یک برنامه تغذیه ای می تواند سودآوری را بهبود بخشد.
همانطور که قبلاً اشاره شد، سطوح پایین رفاه انرژی متابولیکی حیوانات را افزایش می‌دهد و در نتیجه انرژی از تولید به استرس منتقل می‌شود. به عنوان مثال، مطالعه G1atz (2001) نشان داد که مرغ‌های دارای نمره پر ضعیفی (یکی از نتایج رفتار تهاجمی در نیش زدن پرها) 16 درصد بیشتر خوراک مصرف می‌کنند و تولید تخم‌مرغ. را کاهش می‌دهند. هارچینی و همکارانش با انجام یک سری از مطالعات به این نتیجه رسیدند. (2003) توضیح دادند که چطور فیبر غذایی بر عملکرد تولید مرغ‌های تخم‌گذار تأثیر می‌گذارد. شکل 3 نشان می‌دهد که رژیم غذایی پر فیبر مرغ‌های تخم‌گذار مرگ و میر را کاهش داده، نرخ زنده ماندن را افزایش داده و روزانه تولید تخم‌مرغ مرغ‌ها را افزایش داده‌است. واضح است که افزایش نرخ بقا (کاهش میزان مرگ و میر) و افزایش تولید تخم‌مرغ روزانه نشان دهنده سودمندی بالا در سطح.
با مشاهده تأثیر رفتار پرورشی مرغ تخم‌گذار بر عملکرد تولید، چهار سناریو در نظر گرفته شده است (جدول 1 را ببینید). به طور خلاصه، پرچیدن و رفتار مرتبط با آن بر روی سودآوری چراگاه‌های پرورشی مرغ تخم‌گذار تأثیر خواهد گذاشت. به عنوان مثال، یک مزرعه با 300 گاو مرغ‌های تخم‌گذار را در نظر بگیرید. هزینه و سود آن بر اساس قیمت بازار محاسبه می‌شود. سناریو 1 یک مزرعه با سطح بالای رفاه است. فرض بر این است که مزرعه مشکل پرخوری ندارد و نیازی به کنترل آن با تدابیر کنترل رژیم غذایی نیست. سودآوری مزرعه خوب است. در سناریو 2، پرچیدن باعث از بین رفتن پرهای برخی مرغ‌ها شده و به یک مشکل جدی تبدیل شده‌است. با این حال، علی‌رغم افزایش هزینه‌های تغذیه، تولید تخم‌مرغ تحت تأثیر قرار نگرفته است. با این حال، در سناریو 2، حاشیه سود تنها به دلیل افزایش هزینه تغذیه 18 درصد کاهش یافت.
اگر، همانطور که در سناریوی 3 توضیح داده شد، پرچیدن هزینه‌های تغذیه و مرگ‌ومیر را افزایش دهد، همراه با پیشرفت ضعیف فروش در بازار محصولات تخم مرغ، حتی اگر فرض شود که به علت کاهش تعداد جوجه‌ها هزینهٔ کار کاهش می‌یابد، پس سود در این مورد از حالت اول بالاتر خواهد بود. وضعیت 57٪ افت کرد. در سناریو 4 از یک استراتژی تغذیه برای کاهش مصرف علوفه به میزان 5٪ (در مقایسه با سناریوی 1) و افزایش تولید تخم‌مرغ تا 2٪ استفاده می‌شود، که منجر به افزایش 20٪ سود نسبت به سناريوی اول می‌شود.
داده‌های محاسباتی بالا نشان می‌دهد که استراتژی تغذیه می‌تواند سود پرورشی از چرا مرغ‌های تخم‌گذار. را افزایش دهد. افزایش سود به دلیل کاهش مصرف علوفه است که نقش مهمی در کل هزینه تولید دارد. همانطور که در شکل 1 نشان داده شده، هنگامی که هر عاملی بر رفاه گله تأثیر بگذارد، نیازهای تغذیه ای مرغ افزایش خواهد یافت. این افزایش یا با افزایش مصرف مواد مغذی یا کاهش تولید تخم‌مرغ برطرف خواهد شد. در هر دو سناریو، هزینه تولید افزایش خواهد یافت و منجر به کاهش سود می‌شود. بنابراین، کاهش هزینه‌های تولید می‌تواند سودآوری پرورش مرغ را افزایش دهد.
پنجم: بهبود رفاه حیوانات به معنای افزایش بازدهی است.
مرغ‌های تخم‌گذار دلایل زیادی برای کوبیدن دارد، و بیش از یک راه حل وجود دارد. با این حال، هیچ شکی نیست که عوامل تغذیه‌ای می‌تواند به عنوان یک راه حل برای حل مشکل استفاده شود و تنظیم سطح پروتئین و سلولز در رژیم غذایی می تواند مسئله پر خوردن را حل کند. رفاه حیوانات شامل جنبه‌های فیزیکی و روانشناختی است. یک رژیم غذایی متوازن و آب کافی می‌تواند از حیوانات در برابر گرسنگی و تشنگی محافظت کند. علاوه بر این، تأمین تغذیه صحیح برای عملکرد تولید ایده‌آل و حفظ وزن بسیار مهم است. تغذیه معقول می‌تواند سیستم ایمنی را بهبود بخشد و احتمال عفونت را کاهش دهد.
برنامه‌های تغذیه پایدار باید مزایای اجتماعی را نیز در نظر بگیرند، مانند تأمین غذای سالم و مغذی برای انسان‌ها و تولید دام بدون تأثیر بر محیط زیست. علاوه بر این، لازم است که روش‌های بسیار کاربردی را در هماهنگی با محیط برای ترویج و تشویق نوآوری به صورت مؤثر فرمول‌بندی کنیم. بر اساس گزارش FAO، برخی مثال‌ها نشان می‌دهد که افزایش سطوح رفاه منجر به کاهش سود خواهد شد اما از سوی دیگر، برخی اقدامات تنظیمی می‌توانند سود را افزایش دهند و اینها باید در اولویت قرار بگیرند. برای بهبود بهتر رفاه حیوانات از طریق اقدامات تغذیه ای، لازم است با دولت ها و سازمان های مربوطه، گروه های حرفه ای، دانشمندان، فنی کاران و صنایع کار کنیم تا به کشاورزان در توسعه برنامه های تغذیه‌ای بهتر کمک کنیم.
