انواع اصلی مرغهای تخم‌گذار چیست؟
با توجه به شرایط طبیعی، شرایط جغرافیایی، شرایط اجتماعی و شرایط اقتصادی در بخش‌های مختلف کشورمان، به‌ویژه شرایط ملی و شرایط جغرافیائی با شرایط بیولوژیکی ایمنی متفاوت، باید روش‌های تغذیه‌ای متنوع و سیستم‌های استاندارد چند جانبه پشتیبانی برای صنعت مرغ تخم‌گذار ملی انجام شود. در اینجا برخی از روش‌های رایج جوراب شویی آورده شده است.
1 جنگل، کوه (ساحل) بی‌آب و علف، جوراب چوپانی.
مرغ‌ها می‌توانند در هر زمان از حشرات و لاروها، علف‌های هرز و دانه‌هایی که برای تغذیه به کار می‌رود، خاکستر، جنگل کود مرغی، سواحل چربی‌دار، مراتع چرب شکار کنند. پرورش مرغ نه تنها می‌تواند در مصرف علوفه صرفه‌جویی کند و هزینه‌ها را کاهش دهد، بلکه آسیب حشرات به درختان جنگل و مراتع را نیز کاهش می‌دهد که این امر برای رشد درخت و چراگاه سودمند است. با این حال، در اجرای تولید آبزی پروری، تعداد و نوع مرغ‌هایی که باید پرورش داده شوند باید بر اساس عواملی مانند تراکم علفزارها، جنگل‌ها، کوه‌های بی‌آب (ساحل) و سایر عوامل سفارشی شود. هنگامی که رطوبت خاک پایین است و علوفه ضعیف رشد می کند، باید کمتر باشد یا نباشد. چرای بیش از حد یا زیاد گیاه را نابود می‌کند. پایگاه‌های پرورش دراز مدت می‌توانند کاشت چمن مصنوعی و تغذیه مصنوعی از کرم خاکی، کرم آرد و غیره را در نظر بگیرند، با اضافه کردن سیلااژ یا نی زرد برای تکمیل کمبودهای غذایی طبیعی.
2 چرا در باغات میوه، باغ‌های خربزه و...
به دلیل کمبود آب، این نوع از سایت دارای مقدار زیادی کود، علف های متراکم و حشرات است. با پرورش مناسب و معقول مرغ، دامپروری نه تنها می‌تواند سود عظیمی بدست بیاورد بلکه مرغ‌ها می‌توانند از بالغین، لاروها و جوجه‌های مورچه‌ها، سوسک‌ها، کرم‌های برگ، ببرهای زمینی و دیگر آفات تغذیه کنند. مرغ ها علف های نرم، فیتوپلاسم و میوه های خرد شده را تغذیه می کنند و همچنین می توانند میوه زیرین را بخورند تا نقش شامپو کردن میوه را ایفا کنند که این امر برای رشد طبیعی و بازده بالای درختان میوه معقول است. نه تنها صرفه جویی در نیروی کار و کاهش استفاده از آفت‌کش‌ها، بلکه کود مرغی می‌تواند مزارع را بپوشاند، مزایای اقتصادی آن بسیار مهم است. با این حال، تعداد مرغهای پرورش یافته در محیط آزاد باید به شدت کنترل شود. اگر تعداد آن‌ها زیاد باشد، مرغ‌ها به خاطر گرسنگی درختان و میوه‌ها را نابود می‌کنند. علاوه بر این، هنگام اسپری کردن آفت‌کش‌ها در باغ‌های میوه‌ای توت فرنگی، چرا باید به مدت یک هفته ممنوع شود.
3- نگهداری از مزرعه و پارک اکولوژیکی.
به دلیل ویژگی‌های مصنوعی و نیمه طبیعی آن، اگر چنین مکان‌هایی به‌طور معقولی برای نگهداری مرغهای مختلف از جمله پرندگان آبزی و برخی مرغهای خاص (رعایت بهداشت پزشکی، تزئینی، شکار، بازی و غیره) تنظیم شوند، نه تنها می‌تواند مزایای اقتصادی را برای پارک به ارمغان بیاورد، بلکه همچنین چشم‌انداز متمایز به پارک اضافه کند. تعداد معقولی از مرغ‌ها می‌توانند حشرات و علف‌های داخل پارک را بخورند و آسیب وارد شده به آن را تبدیل به گنج کنند. نه تنها از منابع استفاده می‌کند، بلکه کود مرغی باروری خاک را نیز بهبود می‌بخشد. این روش مزایای اقتصادی و زیست محیطی را به شدت یکپارچه می‌کند و زمینه ایده آل برای تولید غذاهای سبز و اقتصاد باغبانی است.
4 چرای اکولوژیکی
چریدن، یعنی چرا و تغذیه می‌تواند از منابع علوفه وحشی به طور کامل استفاده کند و هزینه‌ها را کاهش دهد؛ از طریق خوردن مرغهای علف‌خوار و حشرات برای دستیابی به حشره‌کش‌های بیولوژیکی و گیاه‌کش‌ها؛ روش ذخیره‌سازی اثر جدایی خوبی دارد، کمتر بیماری رخ می‌دهد و نرخ بقای بالا است؛ با پرورش مرغ، کیفیت خاک می‌تواند بهبود یابد، یک ساختار تولید کشاورزی واحد می‌تواند تغییر کند و ترکیب پرورش و پرورش می‌تواند منفعت گسترده‌ای داشته باشد.
استفاده معقول از منابع زمین نه تنها آلودگی جدی محیط زیست ناشی از تخلیه کود مرغی را کاهش می دهد، بلکه همچنین مصرف کود شیمیایی در خاک جنگل را نیز کاهش می‌دهد. کود مرغی حاوی پروتئین و سایر مواد مغذی است که می‌تواند به عنوان ماده غذایی برای حیوانات مانند کرم‌های خاکی و حشرات در باغچه جنگل استفاده شود. به این منظور که برای مرغ‌ها غذای غنی از پروتئین فراهم شود و در هزینه‌های تولید صرفه جویی شود.
مرغهای پرورش داده شده در محیط زیست دارای کیفیت بالا و بدون آلودگی هستند. مرغ و زرده تخم مرغ حاوی مقدار زیادی ویتامین، رنگ‌های تیره، کیفیت بالایی دارند و تأثیر بسیار قوی بر بدن انسان، طعم بی‌نظیری دارد و مزایای اقتصادی بسیاری نیز دارد.
کیفیت عمومی مرغهای گوشتی بدون آلودگی تولید شده توسط روش‌های چرا و تغذیه نشان‌دهنده جهت تولید مرغ محلی در چین است. این کار به طور کامل از منابع طبیعی چین استفاده خواهد کرد، سازگاری ساختار صنعتی را ترویج می کند، بهره وری کشاورزی را افزایش می دهد، درآمد کشاورزان را افزایش داده و محیط زیست کشاورزی را بهبود می بخشد. این اثر مثبتی خواهد داشت و یک تکنولوژی عملی پرورش سبز است که شایسته ترویج قوی است.
