فناوری پرورش مرغ گینه در مرحله بالغ شدن

یک: آماده‌سازی تغذیه.
کار آماده‌سازی قبل از دوره پرورش مرغ گیلاسی اساساً همانند کاری است که پیش از دوره تخم‌گذاری انجام می‌شود. دمای اتاق پرورش مرغ گیلاسی به آن اندازه که در خانه تخم‌گذاری است بالا نیست. همچنین تفاوت‌هایی بین تنظیم و نگهداری قفس‌های مرغ در خانه تخم‌گذاری و خانه پرورش وجود دارد. ارتفاع و تعداد دستگاه‌های آبیاری و تغذیه باید در خانه تخم‌گذاری تنظیم شود.
دو: گروه انتقالی.
انتقال یک مرغ گاو از سالن مرغداری جوان به متوسط یا بزرگ، گروه انتقال نامیده می‌شود. سالن مرغداری باید قبل از انتقال به طور کامل ضدعفونی شود. وظایف زیر باید در حین انتقال گروه انجام شود: ① داروهای ضد استرس و مواد افزودنی مانند چندبعدی فوری، ویتامین C و هوجیان به تغذیه برای یک هفته قبل و بعد از نقل مکان اضافه شوند. ② منقارها را قطع کرده و واکسن بزنند پیش و پس از منتقل شدن. ③گروه باید 1 تا 2 هفته قبل از شروع لقاح انتقال یابد. نرهای پرورشی باید دو هفته قبل به جوجه یا خانهٔ پرورش منتقل شوند، تا نرها و ماده‌ها بتوانند پس از ترکیب شدن با هم موقعیت غالب خود را حفظ کنند. وزن کردن و تقسیم به گروه ها در حین انتقال گروه ها، تا برنامه مدیریت تغذیه بر اساس رشد وزن بدن تصمیم گیری شود. انتقال باید در طول شب انجام شود. هنگام انتقال از سالن مرغداری، چراغ‌ها باید کم یا خاموش شوند. هنگام انتقال به سالن مرغداری، چراغ‌ها باید تمام شب روشن باشند تا از منتقل شدن مرغ‌ها به محیط جدید و باعث مرگ آن‌ها در اثر ازدحام جلوگیری شود. ④ تغذیه 3 ساعت قبل از نقل مکان گروه قطع می‌شود و آب نیز برای 2 ساعت قطع می‌گردد. هنگام انتقال گروه، از قفس انتقال و ماشین نقل مکان استفاده کنید تا از آسیب رسیدن به مرغ‌ها جلوگیری شود. اگر برای انتقال گروه از یک وسیله نقلیه موتوری استفاده می‌کنید تا از روشن کردن چراغ‌ها و بوق‌های پرنده جلوگیری کنید، چراغ‌های خانه مجاور را روشن کنید، مواد و آب به سالن مرغداری اضافه کنید و مرغ‌ها را به‌طور مکرر برای 1 تا 3 روز پس از انتقال مشاهده کنید تا مطمئن شوید که هر جگر می‌تواند غذا بخورد و آب بنوشد. ⑤ بعد از منتقل شدن، باید در زمان مناسب خانه تخم‌گذاری تمیز و ضدعفونی شود، و خانه خروسک باید 2 هفته خلوت بماند تا انتقال عمودی میکروارگانیسم‌ها قطع شود تا تخم گذاری بعدی آسان‌تر شود.
سه: مدیریت روزانه.
مراحل و روش‌ها به شرح زیر است: ① در صبح، پرورش‌دهندگان می‌توانند پس از حمام کردن و ضدعفونی و تغییر لباس‌های کارشان، کلاه کاری و کفش کاری وارد سالن مرغداری شوند. ابتدا چراغ‌ها را روشن کنید و فن کار را تنظیم نمایید، سپس مواد را در عرض 30 دقیقه به آن اضافه کنید و هنگام افزودن مواد گله را مشاهده کنید. سینک را بعد از تغذیه بشویید، آب تمیز کافی اضافه کنید. برای مشاهده گله در صبح، ابتدا رفتار تغذیه و نوشیدن مرغ‌ها را بررسی کنید. **بعد از اضافه کردن مرغ به غذای مرغها، آنها مشتاق خوردن هستند و اشتهای قوی دارند. آنها در یک ردیف در حوضچه غذا می‌خورند که نشان می‌دهد مرغ‌ها سالم هستند. مرغ‌هایی که بعد از خوردن چند گیره غذا در قفس می‌ایستند یا می‌خوابند، قطعاً مریض هستند و باید به موقع بیرون آورده شوند. دوم اینکه این موضوع بستگی به رنگ و شکل مدفوع دارد. مدفوع تشکیل می‌شود و رنگ آن طبیعی است، که نشان دهنده یک مرغ سالم است؛ اگر مدفوعی نازک باشد و رنگش سبز یا زرد باشد به این معنی است که مرغ بیمار است و باید توسط دامپزشک تشخیص داده شود. دوباره بررسی کنید که آیا زگیل‌ها می‌شکنند، ورم یا کیست در سرشان وجود دارد، علائمی مانند کشیدگی گردن یا عصبی دارند و واکنش آن‌ها حساس است. ② کود را به‌طور مرتب تمیز کنید تا هوا را در سالن مرغداری تازه نگه دارید. زمین باید در پایان هر تخلیه کود تمیز و ضدعفونی شود. ③ بعد از اینکه ظهر به کار رفتید، وضعیت تغذیه و آشامیدن مرغ ها را بررسی کنید و ببینید که آیا هیچ تغییری در میزان خوردن غذا و مصرف آب در مقایسه با حالت عادی وجود دارد. پس از خوردن مواد غذایی به موقع آنها را پر کنید. در مکان‌هایی که غذای بیشتری وجود دارد، تغذیه را اصلاح کنید؛ اگر تمام خوراک به صورت تمیز خورده شد، 20 تا 30 دقیقه از تغذیه‌کردن خودداری کرده و مواد غذایی بعدی را اضافه نمایید. در حین تغذیه آب به مخزن اضافه کنید. مرغداری، سینک و دانخوری را بازرسی کرده و تعمیر کنید. ④ شب‌ها مرغها را مشاهده کنید. در شب چراغ‌ها را خاموش کنید و بعد از 20 تا 30 دقیقه وارد سالن مرغداری شوید، با دقت گوش دهید که آیا صدای تنفس مرغ‌ها طبیعی است. یک صدای غیرطبیعی پیدا شد که نشان‌دهنده مرغ مریض بود. مرغ‌های بیمار را برای تشخیص و مشاهده انتخاب کنید تا مشخص شود که آیا این یک بیماری عفونی یا یک بیماری معمول است. اگر مرغ‌ها به صورت انفرادی مریض شوند، اگر بیماری عفونی باشد، بلافاصله تشخیص و درمان دهید.
چهار: تغذیه را کنترل کنید و در زمان مناسب غذا را تغییر دهید. تغذیه مناسب با توجه به سن را انتخاب کنید.
پنجم: تغذیه علمی از ترکیبات خوراکی.
تغییر تغذیه در زمان مناسب بر اساس ویژگی‌های فیزیولوژیکی و غذایی مرغ گون در طول دوره رشد، مواد تغذیه‌ای مناسب را انتخاب کنید، به طور علمی تغذيه را تعدیل نمایید و تغذیه‌تان را در زمان معینی مطابق با وضعیت رشد تغییر دهید. به تغذیه مرغهای گینه‌ای در طول دوره رشد می‌توان با افزودن پودر علف‌های هرز با کیفیت بالا، برگ سیب‌زمینی شیرین، دانه زعفران و سایر دانه‌های گیاهی مانند گرده برنج و سبزیجات سبز یا چمن مناسب اضافه کرد. هر بار که تغذیه را تغییر می‌دهید، به تدریج غذا را عوض کنید تا از تغییر ناگهانی تغذیه‌ای که باعث خوردن و بی‌اشتهایی می‌شود پیشگیری شود. روش خاص این است: در روزهای اول تا دوم، 2/3 از مواد قدیمی با یک‌سوم ماده جدید مخلوط می‌شود؛ در روز‌های سوم و چهارم، 1/2 از مواد قدیم به همراه نصف ماده تازه اضافه می‌گردد. تغذیه مختلط؛ امروز 5-6 روزی که 100 درصد غذای قبلی را مصرف کرده‌اید، 3/1 قسمت از مواد سابق با دو نیم بخش از مواد نو ترکیب شده باشد. پس از تغییر تغذیه، اشتها و میزان خوردن غذای مرغ، مصرف آب، شکل پرها، وضعیت روانی و مدفوع آنها را برای مشاهده ناهنجاری‌ها بررسی کنید. اگر پدیده غیرطبیعی پیدا شود، باید علت آن بلافاصله شناسایی و برای جلوگیری از خسارت‌های اقتصادی به موقع اقدامات لازم صورت گیرد.
ششم: آب آشامیدنی کافی.
آب ارزان‌ترین ماده در تولید مرغ است و کمبود آب به شدت بر مصرف خوراک و رشد جوجه‌ها تأثیر می‌گذارد. استفاده گسترده از سیستم‌های آب آشامیدنی خودکار به میزان قابل توجهی شدت کار کارگران را کاهش می‌دهد. با این حال، به دلیل مسدود شدن سیستم‌های آب آشامیدنی خودکار یا سیستم‌های تأمین آب، ممکن است کمبود و قطع آب رخ دهد که می‌تواند منجر به خسارات اقتصادی عظیمی برای تولید مرغ شود. پرورش دهندگان باید همیشه توجه داشته باشند که آیا در هر فنجان آب وجود دارد آبخوری؛ با دست خود به سمت آبخوری نیپل نشانه ببرند تا مشاهده کنند چه مقدار از آن باقی مانده است یا نه، و همچنین این را نیز مورد بررسی قرار دهند که در کجای حوضچه ها آب هست و مرغها می توانند آب بنوشید. مرغ‌های گینه‌ای که به صورت صاف پرورش می‌یابند باید به‌طور منظم آب اضافه کنند.
هفتم: ایجاد یک محیط خوب.
عوامل محیطی که بر رشد طبیعی مرغهای دودی تأثیر می‌گذارند شامل دما، رطوبت نسبی، کیفیت هوا، تهویه، نور، گرد و غبار در خانه، تراکم غذا، تغذیه خوراک، میکروارگانیسم‌ها، آب آشامیدنی، سر و صدا و سایر فاکتورها هستند.
1) درجه حرارت دما در مراحل اولیه پرورش نباید کمتر از 18 درجه سانتی‌گراد باشد. با افزایش سن، سازگاری و تحمل مرغ‌های گینه‌ای در برابر دمای پایین نیز افزایش می‌یابد.
2) رطوبت نسبی: مرغ‌های گینه‌ای در طول دوره رشد با رطوبتِ هوا سازگاری بیشتری دارند. به‌طور کلی، رطوبت نسبی 60 درصد است. در زمستان، میزان حفظ حرارت و تهویه کاهش می‌یابد. در تابستان، خنک کردن با پرده مرطوب و اسپری باعث می‌شود که رطوبت نسبی خانه بیش از 90 درصد باشد. دمای بالا، رطوبت بالای هوا، دمای پایین و رطوبتِ کم برای بدن مرغ خوب نیستند، که در نتیجه مقاومت جوجه‌ها را ضعیف می‌کند، سیستم ایمنی آن‌ها را کاهش می‌دهد و به بیماری‌های تنفسی یا کولی‌باسیلوز آسیب پذیر است.
3) گازهای مضر و گرد و غبار را در خانه تخلیه کنید، هوای تازه در خانه فراهم آورید تا اکسیژن کافی در خانه وجود داشته باشد، غلظت گاز آمونیاک زیر 20 میلی‌گرم/کیلوگرم کاهش می یابد و محتوای گاز هیدروژن سولفید پایین تر از 6٫6 میکروگرم / کیلوگرم خواهد بود. تهویه می‌تواند گرد و غبار معلق در هوا را در خانه کاهش دهد و محتوای میکروبی را در منزل کاهش دهد که این امر برای سلامت مرغ‌ها سودمند است. تجربه ثابت کرده است که احتمال ابتلا به بیماری کلیوباسیلوز و بیماری‌های مزمن تنفسی در گله‌ها با تهویه مناسب و هوای تازه در خانه کاهش می‌یابد؛ موهای گربه قرمز روشن هستند و گروه‌ها روحیه خوبی دارند.
4) میکروارگانیسم‌ها تهویه را تقویت می‌کنند، گرد و غبار را در خانه دفع کرده و تعداد میکرو ارگانیسم‌های موجود در خانه را کاهش می‌دهند. اسپری ضدعفونی کننده را به طور منظم برای کشتن میکروارگانیسم های معلق در هوا و میکروارغانیزم ها روی قفس، دیوار و کف خانه استفاده کنید.
5) سر و صدا محیط را آرام و پایدار نگه دارید، آلودگی صوتی را کاهش دهید؛ خانه را ساکت و ثابت نگاه دارید تا از ورود افراد خارجی و حیوانات به سالن مرغداری جلوگیری کنید؛ از آلودگی سالن مرغداری با صداهایی مانند توپ ها و بوق ها جلوگیری کرده و از مرگ و رشد ناشی از ترس موانع، عملکرد ایمنی کاهش یافته.