ویژگی‌های تریکوموناس بافت سیکال مرغ تریکومونیازیس است.
دوره خفیف این بیماری معمولاً 15 تا 20 روز است. بوقلمون بیمار از نظر روانی ضعیف است، اشتها را از دست می‌دهد، سرش کوچک می‌شود و پرهایش سست می‌شوند. پوست سر اغلب بنفش-آبی یا سیاه است، به همین دلیل آن را سیاه‌سر می‌نامند. با پیشرفت بیماری، بوقلمون بیمار افسرده می‌شود و تنها در یک گوشه می‌ایستد؛ هنگام ایستادن بال‌هایش به سمت پایین آویزان می‌شوند؛ چشمانش بسته است؛ سرش داخل بدن و زیر بال‌ها فرو رفته است؛ مانند اسب راه می‌رود.
معمولاً دو دوره بیماری وجود دارد: یکی حادترین حالت است که خون در مدفوع یا خون کامل در مدفونی مشاهده می‌شود. مورد دیگر مزمن است و در آن فرد دچار عفونت‌های مکرر می‌شود. مدفوع رنگ گوگرد از بوقلمون‌های بیمار دفع می‌شود. این وضعیت در مرغها نادر است، اما مدفوع خونین سیکلی دیده شده‌است. بوقلمون‌های مزمن بزرگتر معمولاً کاهش وزن نشان می‌دهند. حدود دوازده روز پس از عفونت، بوقلمون‌ها شروع به کاهش وزن می‌کنند و مرغها به ندرت علائم بالینی نشان می‌دهند. پس از عفونت با تریکومونیازیس بافت، تعداد کل گلبول‌های سفید خون در روز اول افزایش یافت و به حداکثر 70000 در هر میلی‌متر مکعب رسید. علت اصلی آن افزایش هتروفیلها است، اما مونوسیت‌ها و ائوزینوفیلها در دوره بهبودی به طور قابل توجهی افزایش می‌یابند. تعداد کل لنفوسیت‌ها، بازوفیل‌ها و گلبول‌های قرمز خون بدون تغییر باقی ماندند و شمار سلول‌های خونی 21 روز پس از عفونت به حالت طبیعی برگشت.
