کنترل عوامل محیطی در طول تخم‌گذاری جوجه‌ها.
برایان فیرچایلد، یک دانشمند پرورش مرغ در دانشگاه جورجیا درباره دما و فیزیولوژی جوجه‌ها صحبت کرد؛ تأثیر دما بر عملکرد رشد جوجه؛ اهمیت رطوبت نسبی، تهویه و روشنایی و حفظ انرژی.
هدف اصلی پرورش جوجه‌ها فراهم کردن یک محیط راحت و سالم برای پرورش مرغ‌ها به صورت موثر و اقتصادی است. دما، کیفیت هوا، رطوبت و نور از عوامل مهم هستند. عدم فراهم آوردن محیط مناسب در طول تخم‌گذاری منجر به عقب ماندگی رشد، کاهش نرخ تبدیل خوراک و افزایش میزان بیماری، از بین رفتن و مرگ می‌شود که این امر سودآوری صنعت مرغداری را کاهش می‌دهد.
دما و فیزیولوژی جوجه‌ها
نگهداری از دمای مناسب کلید جوجه کشی است، به ویژه در دو هفته اول زندگی جوجه‌ها. توانایی ضعیف تنظیم خود متابولیسم جوجه ها برای کنترل دمای بدن کافی نیست. بنابراین جوجه‌ها برای حفظ دمای مطلوب بدن خود به دمای محیط وابسته هستند. اگر دمای اتاق کاهش یابد، حرارت بدن جوجه‌ها نیز پایین می‌آید. به همین ترتیب، اگر دمای اتاق افزایش یابد، حرارت بدن جوجه‌ها نیز افزایش خواهد یافت.
در طول دوره تخم‌گذاری، هوای بسیار سرد یا گرم منجر به رشد آهسته مرغ‌ها، نرخ تبدیل ضعیف خوراک و افزایش حساسیت به بیماری می‌شود. برای حفظ دمای بدن باید اقدامات مناسب در زمان جوجه کشی انجام شود تا مرغ‌ها نیاز به دگرگون کردن آسم یا تولید گرما نداشته باشند و انرژی از دست ندهند.
مطالعات نشان داده‌اند که جوجه‌ها در حدود 12 تا 14 روزگی دمای بدن خود را تنظیم می‌کنند. جوجه‌ها به راحتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند اگر دمای بدنشان 1 درجه افزایش یا کاهش پیدا کند. وقتی دما تغییر کند، جوجه‌ها سعی خواهند کرد تا این تغییرات را جبران کنند که به معنی آن است که بر عملکرد رشد تأثیر منفی خواهد داشت. 0-جوجه‌های یک‌روزه دارای دمای بدن حدود 103 درجه فارنهایت (39 درجه سانتیگراد) است، اما در سن 5 روزگی این دما به 106 درجه فرکانس می‌رسد که برابر با مرغ‌های بزرگسال می‌باشد.
دمای بسیار بالا یا پایین معمولاً باعث مرگ جوجه‌ها می‌شود، اما حتی مقدار کمی از سرما و گرما بر عملکرد رشد جوجه‌ها تأثیر می‌گذارد ولی کشنده نیست. جوجه‌ها نسبت به مرغ‌های بالغ در برابر دمای بالا مقاوم‌ترند. دمای بالا برای مدت زمان طولانی مرگ و میر را افزایش می‌دهد و بر عملکرد رشد تأثیر منفی می‌گذارد.
تحقیقات نشان می‌دهد که جوجه‌هایی که از دمای پایین رنج می‌برند سیستم ایمنی و دستگاه گوارش خود را تضعیف می‌کنند. بنابراین، عملکرد رشد جوجه هایی که از استرس سرما رنج می برند کاهش خواهد یافت و حساسیت به این بیماری افزایش خواهد یافت. مرغ‌های تحت استرس سرد فقط میزان بالاتری از آسیت دارند، و نرخ مرگ و میر و حذف در واحدهای پردازش نیز افزایش خواهد یافت.
مرغ‌های پژوهشی که در دمای 80 درجه فارنهایت یا 90 درجه فرئنت پرورش می‌یابند، افزایش وزن بدن، نرخ تبدیل خوراک و میزان زنده ماندن بهتری دارند. نرخ رشد مرغ‌های تخم‌گذار در دمای پایین‌تر از 80 درجه فارنهایت نسبت به گروه تحت درمان با حرارت بالا کمتر است. جوجه‌هایی که در این دما پرورش می‌یابند نمی‌توانند وزن خود را حفظ کنند، بنابراین جوجه‌هایی که هنگام رسیدن به سن بازار وزن کمتری نسبت به درجه حرارت مناسب داشتند. جوجه‌ها نه تنها سرعت رشد خود را افزایش می‌دهند، بلکه برای گرم نگه داشتن بدنشان غذای بیشتری مصرف می‌کنند که باعث کاهش بهره‌وری تغذیه و افزایش هزینه‌ها می‌شود.
دما و عملکرد رشد جوجه‌ها
یکی از اهداف در طول تخم‌گذاری، نگه داشتن جوجه‌ها در منطقه راحتی خود است. جوجه‌ها نیازی به استفاده از انرژی برای افزایش یا حذف گرمای بدن ندارند تا دمای بدن را حفظ کنند.
وقتی دمای محیط مرغ بالاتر یا پایین‌تر از دمای منطقه راحت باشد، انرژی بیشتری برای نگهداشتن حرارت بدن لازم است. این انرژی مازاد در نهایت از طریق مصرف غذا تأمین خواهد شد. در نتیجه، انرژی حاصل از تغذیه به جای رشد و توسعه برای حفظ دمای بدن استفاده خواهد شد که باعث کاهش نرخ تبدیل غذا می‌شود. بنابراین، دمای محیط نقش مهمی در تعیین هزینه تولید گوشت یا پرورش مرغ دارد.
پرورش معقول نه تنها حفظ دمای مناسب بلکه استفاده از شیوه‌های مدیریت خوب را نیز در بر می‌گیرد. دمای جوجه کشی بسته به این که منبع گرما یک اجاق بخار داغ، یک جوجه‌کش سنتی یا یک جوجه کش تشعشعی باشد (جدول 1) متفاوت خواهد بود. توجه داشته باشید که دما در جدول 1 به دمای هوا هنگام تنظیم برای فراهم آوردن یک درجه حرارت کف 90 درجه فارنهایت (32 درجه سانتیگراد) اشاره دارد.
در تخم‌گذاری، دمای کف بسیار مهم است. مطالعات نشان داده‌اند که متوسط دمای کف هنگام قرار دادن جوجه ها در خانه باید 90 درجه فارنهایت (32 درجه سانتیگراد) باشد. اجاق‌های هوا گرم نیاز به تنظیم دمای بالاتر دارند، زیرا ابتدا باید هوا را گرم کنند و سپس اجازه دهند تا کف اتاق داغ شود. بسترهای سنتی چتر به طور مستقیم حدود 40٪ از گرما را برای گرم کردن کف و 60٪ از آن را برای حرارت دادن هوا استفاده می‌کنند. تخم‌گذارهای تابشی حدود 90 درصد از گرما را برای کف و 10 درصد را برای هوا مصرف می‌کنند. از آنجا که چتر و پرورش دهنده‌های تابشی مستقیماً گرمای بیشتری را برای کف استفاده می‌کنند، دمای هوای مورد استفاده برای بدست آوردن دمای ایده‌آل کف پایین‌تر از درجه حرارت هوا مورد نیاز توسط اجاق گاز است.
