اگر پرهای مرغ تزیین نشده باشد چه باید کرد؟

در فرایند پرورش مرغ، اغلب مشاهده می‌شود که پرهای مرغ غیر منظم است. چون هیچ علامت دیگری وجود ندارد، تعداد کمی از مدیران به آن توجه می‌کنند. در واقع، این به دلیل مدیریت یا بیماری است. بنابراین، مزرعه باید یاد بگیرد که دلیل را پیدا کند و برنامه پرورش را به موقع تنظیم نماید.

یک ناهنجاری در پرهای مرغ‌های خانگی.

1. عوامل تغذیه‌ای:

(1) محتوای پروتئین ناکافی یا آمینو اسید نامتوازن: پروتئین جزء اصلی تغذیه ای برای توسعه بافت در حیوانات است. محتوای پروتئین در پرها بیش از 85٪ (کراتین) است و امینو اسید ها مهمترین مواد مغذی برای رشد پر هستند. کمبود دراز مدت منجر به پرهای ضعیف می‌شود؛ عدم وجود لیزین می‌تواند باعث رنگ‌آمیزی پرها در مرغ‌های پردار رنگی شود؛ فقدان تریپتوفان، گلیسین، آرژنین، والین، لوسین و ایزولوسین در رژیم غذایی جوجه‌هایی که در حال رشد هستند. هر دو فنیل آلانین و تیتانین می‌توانند باعث بروز علائم غیرطبیعی در پرهای مرغ شوند.

(2) کمبود ویتامین: عدم وجود اسید پانتوتنیک در رژیم غذایی، مستعد التهاب پوستی و رشد پرها کند است. و پرهایی که رشد کرده اند در مدت کوتاهی شکسته شده و می افتند؛ علاوه بر رشد ضعیف پرها، مرغ های دارای کمبود نیاسین نیز ممکن است پشمالو و خشک شوند پر هایی که به راحتی از بین میروند؛ فقدان VD3 در جوجه ها باعث می شود که پرها بدتر رشد کنند و حتی پرهای سیاه غیرطبیعی داشته باشند؛ اولین جوجه‌ها که از کمبود شدید اسید فولیک مشتق شده‌اند و با موفقیت روی تخم‌ها می‌خوابند، عقب‌ماندگی رشد یا کیفیت و رنگدانه‌های غیرعادی پر دارند؛ آن روز; محتوای بالای پروتئین در دانه می‌تواند منجر به عدم وجود VB12 شود، که منجر به‌افول کیفیت پرهای مرغ و افزایش میزان مرگ‌ومیر می‌شود؛ فقدانی VA و VB 1 در مرغ‌های تخم‌گذار بالغ و ذخیره‌سازی خواهد شد که باعث می‌شود پرها سفت و بی حس باشد؛ فقدانه ریبوفلاوین در تخم‌های تولید مثل (VB2)، این می‌تواند سبب گرد شدن پرهای جوجه‌ها شود.

(3) کمبود عناصر ریزمغذی: کمبود روی در رژیم غذایی یا استفاده پایین از روی توسط جوجه‌ها، رشد و توسعه آهسته مرغ‌ها، پوست لخته، کراتینیزاسیون ناقص یا کراتیناسیون بیش‌ازحد، رشد ضعیف پرها و فیبرهای پراکنده آسیب، پشمالو، خشن و به راحتی شکسته می‌شود، با درجه‌های مختلف آسیب در پایان، به ویژه پرهای بال و پرهای دم؛ وقتی محتوای آهن در تغذیه کمتر از 15 میلی گرم / کیلوگرم است، باعث کم خونی کمبود آهن در مرغ خواهد شد، و پروانه مرغ‌های مریض سخت و پنبه‌ای خواهند بود. ، عدم وجود رنگدانه و تأثیر بر رنگ، تا این که رنگ مناسب خود را از دست دهد؛ جامعه شدیداً مرغ‌هایی را که در قفس نگهداری می‌شوند تغذيه می کند، اگر محتویات غذایی مس پایین باشد، پرهای مرغ ها بی‌نظم، خشک و کثیف هستند؛ هنگام فقدان یود، گودی روده، اگر عملکرد متوقف شود، جوجه ها پر نخواهند داشت یا مرغ های بالغ به‌طور طبیعی تغییر رنگ نمی دهند، پرها تیره می شوند یا پلاک ها دیده می شوند.

(4) محتوای چربی کم: مرغ‌ها غدد چربی دم دارند که در آن می‌توان برای صاف و مرطوب نگه داشتن پرها از روغن استفاده کرد. هنگامی که میزان چربی در رژیم غذایی مرغ برای مدت طولانی کمتر از 1٫5٪ باشد یا چربی اکسید شده و نمی‌تواند به طور موثر مورد استفاده قرار گیرد، غدد چربی دم کاهش می‌یابند و مقدار ترشح روغن نیز کاهش می‌یابد که این امر باعث می‌شود پرهای مرغ بهم بپیچد و درخشندگی خود را از دست دهد.

2. عوامل مدیریتی عامل های مدیریتی

(1) تغذیه: هنگامی که میزان مصرف روزانه مرغ در شرایط نیمه‌گرسنگی طولانی‌مدت یا به علت تغییر غذا محدود می‌شود، مقدار مصرف غذایی کاهش می‌یابد و پرهای آنان از بین می‌رود.

(2) قفس: قفسه نردبان 3-مرغ تخم‌گذار فعلی که برای مرغ‌های تخم‌گذار در چین استفاده می‌شود. فاصله بین سیم‌های عمودی در جلوی قفس حدود 7 سانتی‌متر است و فاصله میان سیم‌های افقی حدود 13 سانتی متر. هنگامی که مرغ‌های تخم‌گذار برای مدت طولانی غذا یا نوشیدنی می‌خورد، در فرایند بیرون رفتن از قفس پرهای گردن به تور می چسبند و شکسته می‌شوند.

(3) درجه حرارت: اگر دمای اتاق تخم‌گذاری برای مدت زمان طولانی بسیار بالا باشد و پوست به دلیل گرمای زیاد برای مدت طولانی تحریک شود، عملکرد رشد پرهای مرغ مختل خواهد شد و پرها رشد نخواهند کرد یا رشدشان کند می‌شود. در فصل گرما، مرغ‌ها موهای خود را می‌ریزند تا حرارت بدنشان را از دست بدهند. همزمان با افزایش دما، قطع غیرمنتظره آب رخ می‌دهد که می‌تواند استرس را تشدید کرده و باعث ریزش مو شود.

(4) روشنایی: نور بسیار قوی یا خیلی ضعیف و قطع مکرر برق می‌تواند باعث پرهای غیرطبیعی مرغ‌ها شود و به جویدن آن‌ها منجر شود.

(5) گازهای مضر: چگالی پرورش مرغ بسیار بالاست، اتاق تخم‌گذاری یا سالن مرغداری به صورت نامنظم تمیز می‌شود و مقدار زیادی CO2، H2S، NH3 و دیگر گازهای مضری در خانه تجمع می‌کنند تا مستقیماً پوست جوجه ها را تحریک کنند و عملکرد رشد پرها نیز آسیب خواهد دید. رشد ضعیف است و پرهایی که رشد کرده‌اند حتی می‌توانند از خودشان بیفتند.

3. عوامل بیماری‌زا

در شرایط عادی، مرغ‌ها به‌طور طبیعی رشد و توسعه می‌یابند، اما هنگامی که از بیماری رنج می‌برند، پرهای غیرطبیعی دارند که می‌تواند منجر به مرگ آن‌ها شود.

(1) بیماری‌های ویروسی: این نوع بیماری برای مرغ‌ها خطرناک‌تر است. پس از بروز یک سری علائم و ضایعات، رشد غیرطبیعی پرها مانند پرهای بی‌نظم و نامنظم نیز برای تعیین اینکه آیا مرغ‌ها بیمار هستند یا خیر مورد استفاده قرار می‌گیرد. یک ویژگی آشکارتر.

مرغ‌های بیمار مبتلا به بیماری حاد نیوکاسل اغلب افسرده به نظر می‌رسند، دوست ندارند راه بروند، پرهای نازک و بی‌رنگی دارند، سر و گردنشان آویزان است، بال‌ها دراز کشیده‌اند و سیانوز در تاج و ریشه‌های گوشت آنها وجود دارد؛ این علائم توسط 1-جوجه‌های یک‌روزه تزریق شده با محصولات زیستی REV ایجاد می‌شوند. سندرم کوتوله مرغ، پرهای مرغ به طور غیرطبیعی رشد می کنند و سپس شاخه های کوچک پر بر روی تنه بدن نزدیک به تنه هستند؛ مرغ ها آلوده به IB ، با پیشرفت بیماری ، مرغ های بیمار ضعیف اند ، پرها رها شده اند ، بی حوصلگی دارند ، پرهای دوتایی آویزان هستند و مدت طولانی روی هم انباشته می شوند; پرهای جوجه هایی که به IBD مبتلا هستند سرگردان و تیره ظاهر خواهند شد؛ AI ، EDS-76 و دیگر بیماری های ویروسی باعث می شود مرغ مریض علاوه بر علائم معمول پرهای رها داشته باشد.

(2) بیماری‌های باکتریایی: گزارش شده توسط اندرسون و همکاران. (1948)؛ بیشتر جوجه هایی که از عفونت های پرهای مرغ جان سالم به در بردند، عقب افتادگی رشد، رشد نامنظم، پرهای ناکافی و منافذ کثیف اطراف مقعد را دارند؛ مرغ های مسن تر یا مرغ ها با پاراتیفوئید حاد پس از توقف ناگهانی غذا، خستگی ذهنی، پرهایی پشم دار، تاج تیره و ریش گوشت و کاهش وزن; مرغ‌های بالای یک روز سن نیز بعد از پاراتیفوئید پرنده پرها را ترک می دهند؛ کاشیوازاکی و همکارانش گزارش کردند که شیوع سالمونلا تیفیموریوم در مرغ بالغ با علائم پر نشان داده شده است: پوست مرغ بیمار مبتلا به سل زبر، پشمالو و بی رنگ به نظر می رسد؛ علاوه بر این، وبا حاد پرندگان، pseudotuberculosis پرنده، colibacillosis acute septic، بیماری آریزونا پرنده ، استافیلوکوکوس acute septic disease، عفونات باکتری ای مانند عفونی شدن Aspergillus ممکن است باعث شود مرغ‌ها پرهای غیرطبیعی داشته باشند مانند پرهای پاشیده، عدم انضباط و بی حسی.

(3) بیماری‌های سمی: مرغ‌ها خوراک آلوده به کپک را می‌خورند که اغلب منجر به اختلالات پر کردن (پرده افتادن) و سندرم عدم جذب می‌شود؛ پس از مسمومیت با کلسترودیوم بوتولینوم، پرها در ابتدا پشمالو هستند، پرهای گلوی جوجه وارونه برمی‌خیزند و در دوره بعد پرها از بدن جدا می‌شوند. مسمولیت بی کربنات سدیم جوجه‌ها معمولاً باعث می‌شود که پرها وارونه روی زمین بایستند و در موارد بعدی یا شدیدتر پرها خارج شوند؛ جوجه‌های مسموم شده توسط داروهای سولفا افسردگی نشان خواهند داد و پرهایشان سست خواهد شد؛ علائم بالینی مسموریت اولاکویندوکس کمبود انرژی، کاهش اشتها و حتی هدر دادن غذا را نشان می‌دهد. علایم شامل پرهای لخت، تاج سیاه، مدفوع لخته و سایر علائم است؛ جیوه، آرسنیک، مس، قلع و فلوئور در عناصر ریز می‌تواند موجب مسمومی شدن مرغ شود و پرها ناهموار شده و براقیت خود را از دست دهند.

(4) بیماری‌های انگلی: درون‌انگلیسی‌ها و انگل‌های سطحی مرغ می‌توانند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم باعث پرهای غیرطبیعی مرغ شوند. کوکسیدیوز، لوکوسیتوس، تریکومونیازیس بافتی، تریکوموناسیس، بیماری کرم نواردار، آسکاریاز مرغ، بیماری پشه و میتوزی مرغ اغلب می‌توانند باعث سوء جذب مواد مغذی مرغ یا مستقیماً بر روی پوست و پرها تأثیر بگذارد که منجر به افتادن پر می‌شود.

دو پیشگیری از پرهای غیرطبیعی در مرغداری.

1. تغذیه را بهبود دهید.

(1) تعادل پروتئین خام غذایی و اسیدهای آمینه را اطمینان حاصل کنید: در صورتی که پروتئین خالص در خوراک کافی نباشد، می‌توان برخی از پروتئین‌های حیوانی مانند گوشت ماهی یا پروتئین گیاهی مثل گوشت گلوتن ذرت را اضافه کرد. اگر متیونین، سیستین و دیگر آمینو اسیدها در رژیم غذایی کافی نباشند، می‌توان آن‌ها را به صورت مکمل دریافت کرد. به عنوان مثال، 50 تا 100 گرم از آمینو اسیدهای مربوطه را می‌توان برای پیشگیری مکمل کرد و دو برابر کردن آن را نیز می‌توان در نظر گرفت.

(2) اطمینان حاصل کنید که رژیم غذایی حاوی ویتامین‌ها و عناصر ریزمغذی کافی است: برای کمبود مواد تشکیل دهنده در تغذیه، تغییر به غذاهای کاملاً مغذی یا اضافه کردن ویتامینها، سولفات روی، سولفات آهن، مخمر غنی از سلنیم، سدیم سولفات به تغذيه را در نظر بگیرید. در عین حال، مقدار مناسبی از فیبرهای گیاهی و شن را به تغذیه اضافه کنید تا مرغ‌ها بتوانند غذا را خرد کنند و هضم آن آسان شود. علت چربی باید به موقع مورد بررسی قرار گیرد.

2. مدیریت تغذیه را تقویت کنید.

(1) کاهش آسیب فیزیکی به سطح مرغ: در قفس‌ها، باید به ساختار قفسه توجه کرد تا از آسیب‌های ناشی از ساختار نامعقول یا اجزای فلزی برجسته به مرغ جلوگیری شود؛ برای مرغ‌های صاف، باید آسفالت کافی فراهم باشد و آسفالتی که باید تا حد ممکن نرم و نسبتاً خشک نگه داشته شود، تکه‌های چوب تند و شیشه را به موقع حذف کنید.

(2) کاهش مناسب تراکم پرورش: اطمینان از اینکه مرغداری فضای کافی برای تولید مثل دارد، لازم است و همچنین باید تجهیزات تغذیه و آبیاری به اندازه کافی فراهم شود، غذای منظم و آبرسانی صورت بگیرد و مطمئن شوید که هر مرغدار مقدار کافی خوراک و آب آشامیدنی دریافت می کند. اطمینان حاصل کنید که دمای کافی و رطوبت نسبی در خانه وجود داشته باشد، و کار خوبی برای پیشگیری از سرماخوردگی و خنک کردن و تهویه هوا در خانه انجام دهید و سعی کنید گازهای مضر مانند دی‌اکسید کربن، سولفید هیدروژن و آمونیاک را در خانه حذف کنید.

(3) تقویت مدیریت را تقویت کنید.

3. به پیشگیری و کنترل بیماری‌های مرغ توجه کنید.

(1) پیشگیری و کنترل بیماری‌های ویروسی: در حال حاضر، ایمن‌سازی همراه با تدابیر بیوسلامت مؤثرترین تدبیر برای جلوگیری از بیماری‌ها و کنترل آن‌ها در مرغ است. قبل از فرمول‌بندی یک برنامه واکسیناسیون مرغداری، لازم است که وضعیت اپیدمی مهم اخیر مزرعه مرغ، سروتایپ یا سروتایپ واکسن، فاصله‌ی بین و فرکانس واکسینه کردن‌های تکراری، تداخل میان واکسن‌های زنده مختلف، آنتی‌بادی مادرزادی را به طور کامل درک کنید. به صورت معقول اقدامات پیشگیری از اپیدمیک بر اساس منبع واکسن و دوز و مسیر تزریق را شکل دهید. در عین حال، کارهای بیو ایمنی مانند جداسازی، ضدعفونی، کنترل جوندگان و حشره‌کش را به خوبی انجام خواهیم داد تا تهدید بیماری‌های ویروسی برای مزارع مرغداری به حداقل برسد.

(2) پیشگیری و کنترل باکتری‌ها، انگل‌ها و دیگر بیماری‌ها: علاوه بر تقویت ضدعفونی محیط زیست و استفاده از واکسن‌های متناسب برای جلوگیری از برخی بیماری‌ها، باید توجه ویژه‌ای به پیشگیری دارویی معمول در برابر باکتری‌ها، انگلها و سایر بیماری‌ها شود.

(3) پیشگیری از بیماری‌های سمی: با توجه به بیماری‌های مسمومیت، باید نظارت بر مواد غذایی و علوفه افزایش یابد، آیا غذای ماهی با کیفیت پایین اضافه شده است، آیا نمک و داروها بیش از حد اضافه شده‌اند، آیا محتویات تغذیه ای علف معقول است، اگر پروتئین، آمینو اسید و سایر مواد مناسب هستند، آیا ویتامین ها و عناصر ریز عادی هستند.

بهبود سطح تغذیه‌ای، تقویت مدیریت تغذیه و توجه به پیشگیری و کنترل بیماری‌های مرغ از مهم‌ترین روش‌های پیشگیرانه برای جلوگیری از پرهای مرغ است.