تأثیر وزن گذاشتن بر پرورش دهندگان تخم‌گذار چیست؟

وزن تولد نشان‌دهنده اندام بدنی مرغ‌های ذخایر است. در مفهوم سنتی، هر چه وزن در آغاز زایمان بیشتر باشد بدن بهتر و عملکرد تولید بالاتر است. پس تا چه حد وزن در آغاز تولید است و مرغ‌ها می‌توانند به بهترین عملکرد تولیدی دست یابند؟ خب، این پرسش را باید از خودمان بپرسیم. مرکز فناوری پرورش مرغداری (بیجنگ) از مؤسسه تحقیقاتی یوکو، با انجام یک سری مطالعات، راز رابطه بین وزن شروع تخم‌گذاری و عملکرد تولید مثل در طول فرایند را آشکار کرد.

اول، بر اساس وزن بدن استاندارد (1320 گرم) پرورش دهنده مرغ تخم‌گذار پدری Jingfen شماره 1 در پایان 19 هفته با 70 گرم به عنوان شیب گروه بندی، آنها به 6 گروه تقسیم شدند که هر کدام دارای 3 تکرار و 96 مرغ بودند.

image.png

سپس شش گروه مرغ در همان خانه و تحت شرایط محیطی یکسان پرورش داده شدند. به مشاهده عملکرد تولید در سن 20 تا 63 هفته ادامه دهید و سن شروع تخم‌گذاری را ثبت کنید، همچنین سالی که بیشترین تعداد تخم‌ها گذاشته شده است، تعداد روزهای مرگ تخمها، تعداد تخمی که هر روز می‌گذارند و میانگین وزن هر گروه از مرغ‌ها را نیز ثبت کنید.

در نهایت، با استفاده از یک روش تحلیل واریانس تک‌طرفه و تجزیه و تحلیل آماری داده‌های هر گروه 20-63 هفته ای، نتایج ثابت کردند:

1. وزن بیش از حد در شروع زایمان باعث چاقی مرغ و افتادگی مقعد در آغاز زایمن می‌شود که این امر منجر به افزایش میزان مرگ در طول کل فرایند خواهد شد.

نرخ مرگ و میر گله های مرغ با وزن بدن بیش از 140 گرم بالاتر از استاندارد بالاترین بود که به 6٫25 درصد رسید، که این میزان نسبت به سایر گروه ها بسیار بیشتر است. در 80 درصد از این بیماران، ضایعه رخ داده بود و نرخ مرگ و میر گروه‌های دیگر 1 تا 3٪ بود.

2. هر چه وزن در آغاز تولید بیشتر باشد، ذخایر انرژی بدن مرغ بیشتر و توانایی آن برای ادامه تخم‌گذاری در طول دوره خیساندن قوی‌تر خواهد بود.

گله‌ها با وزن اولیه بیش از 140 گرم بالاترین نرخ تولید تخم‌مرغ روزانه را دارند، که 4٫9 درصد بالاتر از استاندارد است؛ مرغ‌های دارای وزن ابتدایی بیشتر از 71-140 گرم دومین سطح بالایی از نرخ تولید تخم‌مرغ روزانه و 2٫8٪ پایین‌تر از معیار هستند.

3. وزن در ابتدای تولید با میانگین وزن تخم مرغ در طول فرایند ارتباط قوی دارد. هرچه وزن تخم مرغ بیشتر باشد، در طول فرایند تولید آن نیز سنگین تر خواهد بود.

مرغ‌هایی که وزن تولید اولیه آن‌ها بیش از 140 گرم است، بیشترین وزن تخم را دارند و میانگین این میزان در تمام طول فرایند به 60٫7 گرم می‌رسد؛ سپس جوجه‌ها با وزن تولیدی ابتدایی بالاتر از استاندارد 71-140 کیلوگرم قرار گرفته‌اند که متوسط آنان 60.6 گرم بوده‌است.

4. هنگامی که وزن تولد از وزن استاندارد 71-140 گرم تجاوز کند، شاخص بازده مرغ خانگی بهترین است.

گله‌هایی که وزن بدنشان بیش از 140 گرم بالاتر از استاندارد باشد، در طول کل فرایند 245٫7 مرغ به ازای هر واحد تولید می‌کنند که این رقم 7٫2 برابر بیشتر از استاندارد است.

گله‌هایی که وزن بدنشان بالاتر از استاندارد 71-140 گرم است، بیشترین بازده را در هر واحد دارند و به 252 مرغ می‌رسند و 13٫5 مرغ بالای استاندارد هستند.

میزان بازده هر واحد مرغ زیر وزن استاندارد به عدد استاندارد می‌رسد.

برای جمع‌بندی، پرورش دهنده جینگفن شماره 1 مرغ تخم‌گذار شروع به تولید 71-140 گرم وزن بیش از حد استاندارد می‌کند که می‌تواند تضمین کند جمعیت مرغ‌ها به‌طور کامل ذخیره شود و باعث افتادگی به دلیل چاقی مرغها نخواهد شد. می‌تواند شاخص بازده را برای کل فرایند بدست آورد. این دستگاه قادر است تا در هر مرحله از فرآیند، به حداکثر کارایی خود برسد. برای به حداکثر رساندن.

بنابراین توصیه می‌شود که پرورش دهندگان مرغ تخم‌گذار به طور کورکورانه وزن گروه مرغ را دنبال نکنند. با توجه به ویژگی‌های نژاد، از طریق مدیریت تغذیه‌ای خوب و کنترل تغذیه خوراک، گروه مرغ باید تا یک محدوده وزن مناسب پرورش داده شود در حالی که ثبات وزن بهبود یابد. برای دستیابی به عملکرد کامل تولید و حداکثر کردن مزایای اقتصادی.