مراقب کمبود اکسیژن در جوجه های تخم گذار بهار باشید.

جوجه‌ها در بهار نسبت به بیماری‌ها آسیب‌پذیرند، به‌ویژه آنهایی که کمتر از 3 ماه سن دارند و احتمال بیشتری برای بیمار شدن و مرگ دارند. بنابراین، مدیریت جوجه کشی در طول این دوره باید برای جلوگیری از کمبود اکسیژن دقت شود.

1. عملکرد کمبود اکسیژن (هیپوکسی)

جوجه های کم اکسیژن افسرده، جیغ می زدند، نفس می کشیدند، تنفس آهسته داشتند، گردنشان را دراز کرده بودند و سرهای خود را تکان می دادند، از خوردن یا نوشیدن امتناع می کردند، منقار آنها آبی رنگ شده بود و در موارد شدید پوست آن ها سیانوتیک (آبی تیره) شد، پاهاشان آبی رنگ شدند و در نهایت به زمین افتادند و مردند.

2. دلایل هیپوکسی (کم خونی)

1. بسیاری از کشاورزان نگران این هستند که در طول مرحله تخم‌گذاری، دمای پایین باعث سرماخوردگی یا بیماری‌های دیگر جوجه‌ها شود. آنها اغلب تراکم استخر را افزایش می‌دهند تا دمای خانه را بالا ببرند، که منجر به کمبود اکسیژن در خانه می‌شود.

2. سوختن چوب، زغال‌سنگ، ذغال سنگ و غیره در خانه تخمگذاری برای گرمایش. این سوخت‌ها نه تنها در هنگام سوزاندن اکسیژن زیادی را مصرف می‌کنند، بلکه گازهای مضر بسیاری هم مانند مونوکسید کربن و دی‌اکسید گوگرد نیز از خود خارج می‌کنند.

3. در حین تخم‌گذاری، بسیاری از کشاورزان نگران این هستند که دمای درون خانه تخمگذار تحت تأثیر قرار خواهد گرفت هنگامی که زباله و مدفوع مرغ‌ها برداشته می‌شود، بنابراین تعداد جایگزینی‌ها را کاهش می‌دهند تا مخمر شود و مقدار زیادی گازهای مضر مانند آمونیاک و سولفید هیدروژن تولید کند که منجر به خونه تخم گذار می‌شود. کمبود اکسیژن درونی.

3. تدابیر پیشگیرانه

اول از همه باید در زمان مناسب منطقه تخم‌گذاری را گسترش دهیم. در بهار تخم‌گذاری، یک زاد و ولد. “خانه در خانه، خانه به خانه.” این پردازنده باید در سالن مرغداری ساخته شود. و اتاق جوجه کشی باید به درستی منطقه جوجه‌کشی را بر اساس سن جوجه‌ها گسترش دهد.

دوم، یک منبع حرارتی مناسب انتخاب کنید. هنگام جوجه کشی، از سوختن مستقیم مانند هیزم، زغال سنگ و غیره اجتناب کنید و از منابع انرژی استفاده نمایید یا روش‌های حفظ حرارت کانگ را برای نگهداری گرما به کار برید. به عنوان نورپردازی اتاق تخم‌گذاری، می‌توان از چراغ‌های الکتریکی استفاده کرد، اما بهترین کار این است که برای گرم کردن و گرم نگه داشتن از کانگداو استفاده کنید.

ثالثاً، ما باید به طور معقول تضاد بین حفظ حرارت و تهویه را حل کنیم. اگر قطرات آب بیشتری در بالای و اطراف اتاق پرورش ساخته شده از فیلم پلاستیکی وجود داشته باشد، می‌توان قضاوت کرد که رطوبت داخلی نسبتاً بالا است؛ اگر فیلم پلاستیک هیچ قطره آبی نداشته باشد، رطوبتِ مربوط به آن معقول خواهد بود. اگر کسی وارد اتاق تخم‌گذاری شود و بوی آن را نچشد و احساس افسردگی و پریشانی نکند، هوا تازه‌تر و پراکسیژن‌تر است. برعکس، هوا کثیف است و اکسیژن کافی وجود ندارد.

هنگامی که رطوبت هوا بسیار بالا باشد یا هوای محیط خیلی کثیف باشد، پرورش دهنده مرغ باید شکافی را در بالای اتاق تخم‌گذاری و نزدیک به زمین باز کند تا هدف تهویه به دست آید. مرغ‌های بیشتری وجود دارد، هوا کثیف است، رطوبت بالاست و دما نیز بالاست. شکاف می‌تواند بزرگتر باشد و زمان باید طولانی‌تر شود، در غیر این صورت باید کوچک‌تر و کوتاه‌تر باشد. باید توجه داشت که نباید اجازه دهید جوجه ها سرماخورده و بیمار شوند. بهتر است به این روش چندین بار در روز تهویه کنید تا اینکه یکبار کاملاً هوا را تنفس دهید.

چهارم، به موقع آشغال و مدفوع را تمیز کرده و جایگزین کنید. هنگام برداشتن زباله و مدفوع، تمام موانع را آشکار نکنید. در عوض، یک روز آفتابی و زمانی با دمای بالا را انتخاب کنید و به سرعت فضولات جدید را برگردانید.

پنجم، اسپری داروهای اکسیژن ساز. پراستیک اسید یک ضدعفونی‌کننده شیمیایی با طیف وسیع و کارایی بالا است که در طبیعت ناپایدار است اما می‌تواند اکسیژن و اسید استیک آزاد کند. این را می‌توان در سالن مرغداری برای ضد عفونی به موقع اسپری کرد تا برخی از گازهای قلیایی مضر خنثی شوند.